Verhaal 2
Door: Peter en Naomi
Blijf op de hoogte en volg Peter en Naomi
29 Juli 2025 | Swaziland, Manzini
Het is een paar uur rijden naar het Kruger park. We vullen de nodige formulieren in want we blijven er ook een nachtje slapen. We slapen in een Rondela (een soort van hutje). En het contrast met de vorige bestemming kon niet groter zijn, maar daarover later meer.
Het Kruger park is mega groot, maar het is allemaal netjes aangegeven met verschillende routes. We rijden al een beetje richting ons slaapvertrek en ook hier zien we al heel snel heel veel wildlife. Nou je we spotten ze zelf niet zo snel, maar als er een stoet auto’s staan betekent dat wel dat er iets te zien is.
Als ik zelf eindelijk iets spot is het vaak een impala of een gnoe (en dan staat er vaak aan de andere kant van de weg 5 olifanten de auto in te kijken die ik dan net even gemist heb), Nee ik kan mezelf toch niet de nieuwe Freek Vonk noemen.
De hoofdwegen in het park zijn geasfalteerd, maar de zijwegen zijn onverhard en goed begaanbaar met een 4x4. Maar ja, die hebben wij niet. We schudden lekker heen en weer in ons polootje en ondertussen gaat de zon al weer zakken. Een gouden gloed schijnt over het uitgestrekte landschap en als we een vijver tegenkomen zien we een gezellige kudde nijlpaarden heerlijk genieten in het water. Ze liggen knus over elkaar heen en maken een gezellig pruttelend geluid als ze boven water komen.
We blijven hier even genieten van wat we zien, maar moeten toch echt voor het donker in het kamp zijn. Ik heb van te voren boodschapjes gehaald om voor naoom een lekker Curry (pas de 5e deze week) te maken.
Tsja, er staat niemand bij de ingang met lekkere frisse doekjes, ik moet zelf 4 keer lopen om alle bagage naar de hut te brengen. En als ik bij het keukentje aankom, kom ik er achter dat er geen potten en pannen zijn. Ook het hutje is erg basic. Er staat alleen een bed in (wel een giga grote koelkast en dat is fijn voor alle boodschappen die we niet kunnen gebruiken)
Dan maar droge crackers en die fles wijn en vroeg naar bed.
Naoom wilde weer om 6 uur op pad om dieren te spotten, maar dat heb ik gelukkig een uurtje weten te rekken. Het omeletje wat ik gepland had, is een banaan en een koekje geworden en een zakje oploskoffie in koud water kan ook (ik doe gewoon of het zoń fancy iced coffee van de Starbucks is)
We hebben de hele dag in het Kruger Park, want de volgende slaapplaats is vlakbij de uitgang (Kruger Inn backpackers, dat beloofd weer wat)
Naoom pakt weer haar roestige pijlsnelle verrekijker (Bert en Ernie fans ifykyk) en gaat op leeuwen jacht. Ze heeft een app waarop mensen plekken kunnen aangeven waar ze dieren gespot hebben en dat is niet zo goed voor haar fomo.
Maar toch zien weer een hoop moois; heyena’s, olifanten, giraffen en zelfs een hele groep neushoorns. En terwijl Naoom de taak op zich neemt om elk dier in het Kruger park vast te leggen, vind ik het na 10 uur rijden wel welletjes.
Tsja en het volgende hostel is ook weer even wennen. Het is een typisch hostel en de eigenaar is even bijzonder als het gebouw. Een klein mager oud mannetje had ons blijkbaar niet verwacht, want hij was al straal bezopen toen we voor zn deur stonden. Zijn drinkemaat rook ook alsof hij door een kruidentuin had liggen rollen (is dat nou een pistool daar op de bank?)
Maar okay, zo goed als hij kon leidt hij ons rond. We hadden eerst een grote kamer, maar ja daar was de vlonder van rot. Dus die is nu voor zn maat. Ik heb jullie in een kleinere kamer gezet. Normaal gesproken een probleem, maar goed het is voor een nacht (en ook niet zo duur).
Daarentegen heeft hij wel een zeer uitgebreide keuken dus ik ga nu lekker aan de bak.
In de nacht breekt de hemel open en op het golfplaten dak van onze kamer klinkt het alsof er een kudde olifanten overheen stampt.
Wij blijven gelukkig droog en als we de kamer uitkomen is er buiten niets van te zien (de grond is hier zo droog) Gelukkig want ik had in de nacht weer allemaal nachtmerries over overstromingen en mudslides en dat we hier niet meer weg konden.
Ons manneke komt ons in zn duster nog even uitzwaaien en op naar een nieuw land. We gaan naar Eswatini (beter bekend als Swaziland).
Het is een kort verblijf van 3 dagen, maar goh als we toch in de buurt zijn.
Na de nodige stempeltjes kunnen we de grens over. Wat hangt hier een andere vibe. Het is allemaal veel wijdser, schoner en zelfs de wegen zijn (iets) beter. Zo fijn om twee baans wegen te hebben want ook hier heb je veel vrachtwagens vol kolen op de weg (dus op een weg waar je 120 mag met 50 achter een vrachtwagen zitten vind ik best een beetje vervelend)
We komen hier natuurlijk weer voor het wildlife en Naoom had weer een gezellige Rondela uitgezocht. Maar dit was gelukkig beter. Okay de Rondela was op een heuvel waar de auto niet kon komen, maar veel beter en schoner. Met een lekker douche en een uitzicht om van te kwijlen.
Als je op bed ligt, kijk je over de glooiende heuvels en zie je de uitgestrekte vlaktes van het natuurpark waar we verblijven. En soms darteld er een wrattenzwijn voorbij of zien we wat impala’s.
We eten wat bij het restcamp in het park. Vanuit hier kan je allerlei activiteiten boeken. En als we oms ons heen kijken valt het ons gelijk op…………….alleen maar Nederlanders. En dat zijn echt niet de leukste groepen om tegen te komen. Ze zijn luidruchtig, vaak lomp naar het personeel en onwijs luidruchtig (oh had ik dat al gezegd).
Maar we eten snel wat en ik krijg van Naoom de middag vrij af. Ik hoef niet mee met de wandeling en ga heerlijk aan de picknicktafel voor het hutje zitten. De zon gaat zakken, ik zit daar met een kleedje en een glas wijn het eerste verhaal te typen. Dit is wel echt genieten hoor.
En waar ik de dag ervoor respijt krijg van Naoom moet ik er de volgende dag toch weer aan geloven. Een klein loopje van 2,5 uur (tenminste dat zegt Naoom)
Ik probeer een ontbijtje te halen bij het restcamp, maar helaas de keuken doet geen kleine bestellingen door al die grote groepen die er nu zijn. Alleen buffet. Pffft
Nou met een restantje klef brood met maar extra veel pindakaas beginnen we aan de Hippotrail. Naoom zit weer vast aan haar verrekijker en ik loop alvast een beetje vooruit. Dit keer is de weg wel zo goed als vlak en het stapt lekker door. Prachtige vergezichten, hier en daar een Gnoe, zwijn of impala en een lekker kabbelend beekje. Ook de cederbomen en citrusplanten geven een onwijs lekkere geur af. Alsof je in een dure geurkaars loopt. En zeg het niet tegen naoom, ik geniet wel heel erg van dit loopje.
De 2,5 uur werd uiteindelijk een kleine 2 uur, maar genoeg is genoeg. Veel te zien, te weinig tijd dus op naar het volgende verblijf.
We hebben weer een verblijf met gamedrive dus we verzamelen op de aangewezen plek en wachten tot de ranger ons komt ophalen.
De plek is achter een shabby winkeltje en twee blanken Hollanders trekken toch wel wat bekijks. Al gauw staat er een man aan ons raampje om even gezellig te kletsen. Oh of we kunnen zien aan hem dat hij stoned is. Nou ja zien en ruiken mattie.
En nadat we hem hebben weggewerkt staan er ook een groepje jongens bij de auto. Hello hello hello. En na 20 keer hello te zeggen gaat het raampje toch maar dicht. Een van de jongens moest plassen en als je moet dan moet je en hij geeft ons even eerste rangs plek op een potje pinkelen.
Okay het is 4 uur en we zouden opgehaald worden. Helaas is Eswatini ook niet van stiptheid. Weer wordt er op ons raampje geklopt. Een oude vrouw komt even zeggen dat ze ook op de ranger wacht, ze werkt in het kamp. Nou mooi.
Na een half uur komt eindelijk Sebu, onze ranger van de dag op zn moterbike aan. Er was een lekke band. Nou vooruit je zijt vergeven, maar nu door want we willen en wat dieren zien en toch ook wel voor het donker in het kamp. De deur van onze auto gaat open en de oude vrouw stapt in. Ehhhhhh wilt u gezellig meerijden?
Nou Sebu houdt woord en we zijn nog geen 2 minuten binnen en hij laat ons een witte neushoorn met baby zien. Het park staat bekent om zijn witte en zwarte neushoorns. Alleen die laatste zijn moeilijker te spotten en ook meer gevaarlijk. Maar deze twee lopen gemoedelijk langs de auto en de baby (nog geen jaar oud) hobbelt er gezellig achteraan.
In de meeste parken halen ze de hoorn van de dieren af ter bescherming, maar hier laten ze het er op zitten. Dat had ik nog nooit in het echt gezien en dat maakt zo’n beest nog veel machtiger om te zien.
Okay Sebu gaat nog even door en bij een beekje staan een tweetal giraffen zich klaar te maken om een slok te nemen. Dat is een hele onderneming kan ik je zeggen. Die stelten gaan in de spreidstand en in een onmogelijke knik buigen ze naar beneden en slurpen met die lange blauwe lap een slobber water naar binnen. Geweldig om te zien.
Wat een rit van 2 uur had moeten zijn is een ruim uurtje geworden, maar we zijn happy met wat we gezien hebben. Het is uiteindelijk donker als we bij het kamp aankomen, maar de weg naar de hutten zijn verlicht met tientallen olielampen. Hoe onwijs romantisch.
Wat ik weer even niet had meegekregen bij dit kamp (tsja naoom had het vast verteld, maar deze travelprins had het niet opgeslagen) dat de hutjes alleen een dak hebben. We slapen dus in de openlucht. Na een heel verhaal van de rangers over geluiden snachts, apen die binnen kunnen komen of ander gedierte wat we liever niet in de hut willen hebben loop ik ietwat gespannen naar de hut. Ik moet zeggen dat het er wel heel leuk uitziet.
Het is eigenlijk best een luxe hut. Een mooi bed in het midden en zelf een sjieke douche en toilet wat uitkijkt over de bush (dat wordt voor zowel ons als hun een bijzonder dier spotten)
Snel naar het kampvuur want de temperatuur daalt snel. We eten ook in de buitenlucht en de tafels zijn sjiek gedekt. We krijgen zelfs een heel 4 gangen menu. Het hoofdgerecht is natuurlijk een braai met veel lappen vlees (en voor naoom de gebruikele schaal bonen).
We zoeken onze weg in het donker terug naar de hut en ook hier een lekker kruikje. En maar goed ook want de temperatuur daalt naar 2 graden.
In de ochtend worden we gewekt door een gezellige dame die op haar hoofd kannen met koffie en thee draagt. En zelfs een lekker vers gebakken cakje maakt dat we snel uit bed gaan en op naar de gamedrive. Helaas hadden we dit keer minder geluk.
De groep Fransen die met ons meereden des te meer. Blijkbaar was er iemand een echte vogelaar en bij elke vogel die hij zag (en ja dat waren er best veel) moesten we stoppen. Ik dacht dat naoom erg was met dieren fotograferen, maar deze sloeg alles. Hij wist ze ook allemaal te benoemen en kon ook het fluitje nadoen. Van de blauwgeteende hoornvogel tot pimpelpaars grasvinketering hij kende ze allemaal. Ik had er ook een goed………de duif.
Op naar het ontbijt want om 10 uur werden we het park weer uitgezet. No worries want onze volgende plek is weer in Zuid-Afrika en dat is weer een lekker stukkie doorrijden.
-
04 Augustus 2025 - 20:04
Edwin Van Der Burg:
[e-1f601] Wat weer een geweldig verslag van jullie reis wanneer ga je reisboeken schrijven ?
-
05 Augustus 2025 - 07:36
Marion Van Kints :
Heerlijk om te lezen en zo herkenbaar! Geniet ervan!
-
10 Augustus 2025 - 21:25
Lieke:
wat een leuk verhaal weer!! Jullie maken weer een hoop gave dingen mee[e-1f618]
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley