Verhaal 1

Hallo allemaal, of zoals we in Zuid-Afrika zeggen; Hallo allemaal. We zijn in een nieuw land, dus weer een nieuw avontuur.

Elke keer als we op reis gaan is het gehaast en gestress. Hebben we alles, zijn we op tijd, je kent het wel. Maar nee, dit jaar niet. We vliegenzondag in de ochtendvanaf Brussel. Laten we nu eens slim zijn en een dag van te voren al, met de trein, naar Brussel gaan. Een hotelletje bij het vliegveld te pakken en na het schaamteloze ontbijtbuffet de volgende dag heerlijk relaxed naar het vliegveld gebracht te worden met de hotel shuttle.

Nou, zo gezegd, zo gedaan. We pakken zelfs een shutteltje later (deze reisautist daagt zichzelf uit). Alles loopt smooth en voor ik er erg in heb zit ik al heerlijk in het vliegtuig. Kan er nog iets fout gaan dacht ik. Ehh ja dat kan.

Bij de maaltijden had Naoom aangegeven dat ze vegetarisch eet. En ik dacht dat ik ook moest kiezen. Nou iig niet vegetarisch en de andere opties waren Halal of Kosher. Nou doe dan maar Kosher. Kom ik er achter dat ik helemaal niet hoefde te kiezen. De meest lekkere maaltijden (voor zover dat in het vliegtuig kan) worden links en rechts van mij uitgedeeld. Van draadjesvlees tot currys met kip. Het rook allemaal geweldig. En toen kwam mijn pakketje. Een grote zwarte doos werd voor mij neergezet. Met daar in………………….een potje jam, wat crackers, een bakje met zoet zure groente en een broodje walnotenspread.

Nou, als ik dat broodje eet wordt het wel een hele korte vakantie. Dus dan maar de drankenkaart nog eens inkijken.

Gelukkig was er nog een normale maalltijd over en ben ik toch de eerste 8 uur doorgekomen.

Ja en toen waren we er nog niet. We vliegen met Etihad en hebben daarom een overstap op Abu Dhabi……………van ZEVEN uur.

Na 6 keer een rondje door de winkeltjes te lopen. Me helemaal onder te spuiten met hele dure parfummetjes en een Mc Arabia (soort broodje gyros) heb ik nog 5,5 uur om me helemaal de tandjes te vervelen.

Na wat wel 11 uur leek, kunnen we eindelijk boarden bij de laatste vlucht.

En ruim 26 uur later staan we dan eindelijk in Johannesburg, Zuid-Afrika. Het is hier winter en dus lopen mensen hier met dikke jassen en mutsen op (het is gewoon nog een dikke 20 graden). Half slaperig pak ik de tassen en lopen we naar de uitgang.

Standaard riedeltje, pinnen, simkaart, koffie. En natuurlijk zoals elke reis gaat het pinnen nooit in een keer goed. Maar goed ik haal mn koffie en kijk wat er ondertussen om me heen allemaal gebeurt. Een grote groep verzamelt zich bij de uitgang met spandoeken en groen/oranje t-shirten aan. TV camera’s erbij. Grote, stevige manne in dezelfde t-shirts komen naar buiten. Zal wel het rugby team zijn (even checken bij collega Monique)

Naoom heeft ondertussen de simkaart geregeld en we zijn weer online. Het ene na het andere berichtje komt binnen. En Naoom wordt ook gelijk gebeld door een Zuid Afrikaans nummer. “Mevrouw, uw backpack ligt hier nog”. Ik kijk nog eens goed naar de tas die ik heb gepakt. Zelfde hoes over de tas (van de Decathlon) en hetzelfde slotje. Ik kijk nog eens naar het naamkaartje: Igor Nogwat. Oeps!!!!

Gelukkig konden we het snel regelen en was Igor Nogwat niet al te boos. Ik neem nog maar een extra shot koffie.

Naoom is lief voor me en heeft rekening gehouden dat we de eerste dag niet heel ver hoeven te rijden en dat er ook niet gelijk een hike op de planning staat.

We halen de huurauto op. Een Suzuki Swift, die we gelijk liefkozend ‘Taylor’ noemen.

Zuid-Afrika rijdt links en gek genoeg went dat weer heel snel. Behalve bij het richting aangeven. Dat zit dus ook omgedraait en menig maal gaan de ruitenwissers heen en weer.

We pakken een tolweg naar ons eerste Guesthouse. Dit ligt in het plaatsje Middelburg. Doet weer lekker Nederlands aan. Maar hier waarschijnlijk geen lekkere roombolussen van Bakker Bliek.

Op de radio horen we de mensen Zuid Afrikaans praten. Grappig dat je het bijna helemaal kan verstaan.

We komen na 1,5 uur rijden aan bij Lamor guesthouse. De grote poort gaat open en er staat een kittige oudere dame met kort haar en panterprint ons op te wachten.

We zijn best moe van de reis (geen jetlag, want Zuid-Afrika ligt in dezelfde tijdzone als Nederland) en halen bij de supermarkt wat te eten (en natuurlijk een lekker wijntje) en vallen na een heerlijke warme douche in slaap (onder de electrische deken want in de avond is het wel gewoon koud).

De volgende ochtend staat er een heerlijk ontbijt voor ons klaar. De hele familie helpt mee. De zoon maakt een lekkere omelet, De dame komt met wat fruit en de heer des huizes maakt een praatje met ons. Gewoon in het Nederlands natuurlijk.

We vertrekken naar de tweede bestemming en dat is Graskop. Dat ligt vlakbij een oude nederzetting van goudzoekers. Alles daar herinnert je aan de tijd dat ze goud zochten (maar niet vonden). Er is zelfs een heel dorp uit de 19e eeuw nagebouwt, Pilgrims rest (soort Zaanze Schans). Nou, we zijn er even doorheen gereden, maar vonden het niet de moeite om de auto uit te stappen.

We hebben tijdens het rijden niet opgelet of we een tolweg namen (die zijn meestal iets beter onderhouden) en de ene na de andere kuil moesten we ontwijken. Beware Potholes staat er ook allemaal langs de kant. Met deze wegen zijn ze in Belgie vergeleken zo glad als babybilletjes. En toen gebeurde het………een mega gat kon ik niet meer ontwijken en KLABAM een klapband.

Tsja, daar staan we dan in de middle of nowhere met alleen maar grote vrachtwagens vol kolen die voorbij komen denderen. Gelukkig hebben we het totaal pakketje bij Sunnycars en kunnen we ze 24 uur per dag bellen. Mits je een simkaart hebt gekocht met belminuten en niet met alleen maar MB zoals wij.

Dan toch maar weer de Nederlandse simkaart er in en met een heel duur telefoontje horen we dat het nog wel 4 uur kan duren voor er iemand kan komen.

We kijken achter in de auto en natuurlijk ligt er een reservewiel met alle toebehoren. Een beetje ongemakkelijk proberen we wat te doen. Maar ik weet geeneens hoe die krik werkt.

Gelukkig komt er een vriendelijk zuid-afrikaan die zijn werknemer de opdracht geeft om onze band te verwisselen. Nog ongemakkelijker staan we er naast, maar zijn toch ook heel blij dat we verder kunnen.

A pilgrims rest, zoals het guesthouse heet is omgetoverd tot 19e eeuws paleisje met uber truttige meubels en accessoires (wel met een grote bar in het midden van de woonkamer)

Terwijl we aankomen staat daar onze nieuwe beste vriend Reginald van Europcar met een nieuwe auto voor ons. Nou ja nieuw. Het is een ietwat gedateerde Toyota Corolla, maar groter dan Taylor dus we klagen niet. Hij neemt Taylor mee en wij pakken de nieuwe auto om even een stukje van de Panorama route te volgen.

Helaas is het een mistige dag en zien we weinig van de vergezichten in wat de Grand Canyon van Zuid-Afrika genoemd wordt. Van de Pinacle zagen we maar het tipje en bij Gods Windom had hij ook net de vitrages er voor gedaan.

Na deze enerverende dag doen we ons tegoed aan een heerlijke maaltijd bij Abe’s Glasshouse. De mevrouw van het guesthouse had al een paar weken van te voren voor ons gereserveerd. En maar goed ook, want Abe zat aardig vol………..met Nederlanders. Pffffff ze zitten ook overal.

Abe is geweldig. Bijna 80, maar heeft alles nog scherp in de gaten (hij doet me denken aan de oude man uit de film Up!) En hij weet ook hoe hij een wijnglas moet invullen. Het is dat er een rand op zit zodat hij weet wanneer hij moet stoppen.

Hij maakt met iedereen een praatje en een dolletje en die kleine dingetjes maakt het waarschijnlijk ook dat hij er nog steeds zo fief bij loopt.

Vega is hier nog niet echt een ding, maar voor Naoom konden ze wel een vleesloze curry maken. Helemaal prima.

Vol gegeten en rozig van de wijn gaan we slapen. Want de volgende dag moet ik er toch aan geloven. De eerste HIKE in Zuid-Afrika (tsja en bij het woord eerste werd ik al bang, want dat betekent blijkbaar dat er ook een tweede en derde aankomt).

Eerst stoppen we weer bij wat viewpoint. Het is gelukkig veel helderder dan gisteren en we kijken tot ver over de valleien en bergen.

De hike die we doen is door diezelfde valleien en bergen (die ik dus al had gezien bij de viewpoint maar dat telde niet volgens Naoom).

Ik vraag de (volomptueuze) dame bij de ingang of het een beetje te doen is en ze gaf aan dat het bijna helemaal vlak is (in een vallei jaja) maar goed, ik had nu geen enkele reden meer om niet te gaan. Dus we zetten de auto een beetje veilig weg, want we zien een heleboel bavianen die de auto’s op de parkeerplaats gebruiken als picknick tafel.

Het is een heldere maar daardoor ook best warme dag en de zon brandt al lekker. Voor we het pad in kunnen moeten we een stijle weg omhoog (dat begint al lekker).

En waar ik al bang voor was gaat het pad 3 kwartier flink naar beneden (en dat moeten we dan straks ook weer omhoog)

Okay het is gelukkig goed aangegeven, maar ook hier is de weg niet helemaal glad, We klimmen langs rotsen en gaan door rivieren. Naoom loopt vast vooruit om foto’s te maken (ik denk zelf dat ze het gepuf en geklaag niet meer wilde horen).

Ik vervloek de dame van de receptie de gehele route. Want als ze dit bijna helemaal vlak noemt, zal ze zichzelf vast ook bijna helemaal slank noemen.

Onderweg worden we goed in de gaten gehouden door de bavianen en na een klim en uitputtingslag is deze suicide missie na 4 uur eindelijk voor bij.

Naoom meldt ons af bij de receptie en de vrouw vraagt nog wel even of ik het leuk heb gehad. Mijn hoofd zei genoeg.

We merkten dat onze nieuwe huurauto bij elke bult een schrapend geluid maakte (en er zijn kapot veel bulten op de weg). We sturen onze vriend van de verhuur weer een bericht en dat we denken dat de vering niet helemaal lekker gaat. Nou, zegt onze vriend, misschien zit er wat los aan de onderkant. En warempel, de halve onderkant hangt er los bij (goh of hij is paranormaal begaaft of??????) Tsja sorry ik heb nu geen nieuwe auto zegt hij.

Dat wordt dus een belletje naar het hoofdkantoor en na 3 uur komt er weer een nieuwe auto. Dit keer een lekkere compacte volkswagen polo. (voordeel is dat elke keer de auto weer netjes helemaal afgetankt is)

De dame van het guesthouse heeft heerlijk voor ons gekookt. Typische Zuid Afrikaanse Bobotti. Iets wat ik alleen maar ken van de Knorr wereldgerechten is in het echt wel lekker. Ze had zelfs nog een lekker toetje gemaakt. Malva cake (wat eigenlijk gewoon veel boter, suiker en bloem is oftewel goddelijk). Hoewel Bobotti met vlees is, had ze voor naoom apart gekookt. Wederom een curry.

De volgende ochtend pakken we de tassen weer in. Want onze eerste safari staat voor de boeg. En niet zo maar een, een hele luxe.

We rijden een hobbelige twee uur richting Sabie game reserve. Daar hebben we een tent! (deze tent is eigenlijk gewoon een luxe hotelkamer dus dit trek ik wel) en we worden bij de gate van Ukumbe door 5 man opgewacht. De een heeft lekkere handdoekjes om ons even op te frissen. De ander staat met ijskoude limonade en de andere tillen onze tassen uit de auto.

Midden in het wat dorre park (want winter) staat een oase van groen en rust. We krijgen een briefing over het programma en we gaan naar onze tent. Omdat deze reis ook al een beetje voor onze 12,5 jarig huwelijk is had Naoom dat al aangegeven. Handdoeken in een zwaantje en overal bloemblaadjes op het bed (ziet er leuk uit, maar je moet die troep wel weer zelf opruimen) en een leuk kaartje namens het hele team.

Het eten hier is ook voortreffelijk en in de middag gaan we op onze eerste safari. In een grote jeep worden we het hele park doorgesjeest. We spotten al gelijk olifanten, hyena’s, giraffen en zowel ook al een neushoorn. Die was druk bezig zijn territorium af te bakenen. Ik weet niet of jullie een neushoorn hebben zien plassen, maar die zet een soort sluis open en met een kracht van mach 4 komt het eruit.

De zon begint te zakken en de lucht kleurt prachtig oranje/roze. Pieter, onze gids stopt en vraagt of we hier wat willen drinken. Een gin tonic? Ach, nou we er toch zijn. Dit is mijn manier van vakantie.

Het wordt snel donker (want winter) en dan worden veel dieren wat actiever. We spotten wat uilen en impala’s en rijden een beetje in het rond. Pieter krijgt via de portofoon door dat er leeuwen zijn gespot en als een malle scheuren we naar de plek. Daar aangekomen lopen er 14! leeuwen op hun dooie gemakkie langs de auto. Blijkbaar zijn ze er zo aan gewend dat ze er niet meer van opkijken. Als ik zou willen kon ik ze aaien (maar dat wilde ik niet).

En als we ook nog een luipaard tegenkomen, gaan we tevreden terug naar het kamp. Daar staat alweer iemand met een lekker warm handdoekje klaar om op te frissen.

We gaan naar de boma, dat is blijkbaar zuid-afrikaans voor eetplek. Met een liedje en een dansje (waar naoom ook even haar kunsten mocht laten zien) gaan we lekker eten. Het is een soort Hollandse kost. We eten boereboontjies wat dus eigenlijk stamppot snijbonen is. Shortribs wat gelijk staat aan draadjes vlees en als toetje een stoofpeertje met griesmeelpudding. Nou het smaakte allemaal heerlijk. Voor naoom hadden ze iets aparts gemaakt. Een heerlijke……….jawel, curry.

We gaan vroeg slapen, want we hebben de volgende dag een ochtendsafari. Om half 6 moeten we parat staan. Als we de tent inkomen zien we dat ze het bed al helemaal klaar hebben gemaakt en er ligt zelfs een warm kruikje in het bed (had ik al gezegd dat dit wel mijn vorm van kamperen is)

In de nacht is het wat lastig in slaap komen (want heftige bush geluiden, ik denk minstens wel een kudde bizons rond de tent)Om 5 uurworden we lievelijk gewekt en maken we ons klaar. Het is 5 graden buiten, maar we hebben een lekker kacheltje in de tent. Ik zet even een kopje koffie met de nespresso <3

De 4x4 staat klaar met onze ranger Pieter. Een lekker dekentje en een warm kruikje maakt dit helemaal geen straf om er vroeg uit te gaan.

Gisteren hadden we meer geluk met het spotten van wild, maar het luipaard laat zich nog wel even zien.

De zon komt op en we voelen de warme stralen. En daar bij die zonsopkomst zien we wat mensen van de lodge staan met een tafeltje vol lekkernijen. “Kopje koffie meneer?, Wilt u er ook een shot Amarula in (lokaal drankje) om op te warmen?” “oh ja we hebben ook verse pannenkoeken”. Ik denk dat ik hier blijf.

We doen als laatst nog een bushwalk met de Ranger. Dat betekent zonder auto dit keer en into the Wild. Pietertje neemt het uiterst serieus en met een geweer en een tas vol medische verzorging moeten we in een rijtje achter hem lopen. Pieter speurt wat af en Naoom met haar verrekijker er achter aan. Ik loop als een soort Pumba een beetje om heen te kijken.

We zien helaas niets, want als we niet in de auto zitten zien de dieren ons als bedreiging (omdat onze ogen aan de voorkant zitten zegt Pieter)

Toch leren we een hoop leuke dingen. Zo weten we met welk plantje we zeep kunnen maken. Dat er een soort tinder is voor neushoorns (als een vrouw de poep van de man lekker vindt ruiken, poept ze er naast) en nog meer poep weetjes. Zo kunnen we aan de poep van olifanten zien hoe oud ze zijn. Maar ja om bij elke safari in de stront te gaan zitten graaien vindt ik wat heftig, maar goed dit zijn wel MacGyver skills.

Maar goed aan alle het moois komt een eind. We hebben nog 4 weken te gaan dus op naar ons volgende avontuur. Het Krugerpark wacht op ons.