Verhaal 4

We hebben een korte stop in Graaf Reinett. Een oud koloniaal Hollandsch dorpje met mooie huisjes en geveltjes.

Onderweg zien we dat het nog steeds zo oneerlijk verdeeld met de bevolking. We komen door dorpjes met huizen wat geen huis mag heten. Een paar golfplaten moeten de mensen beschermen tegen wind en regen. Kinderen die van ijzerdraad een autootje hebben gebogen en daar met een touwtjes mee door de straten rennen. Sowieso staat de tijd hier stil want we komen ook langs een speciale winkel. De supermarkt voor de huisvrouw met de mooiste bezems en schoonmaakdoekjes.

We komen aan op zondag en het eerste wat we zien is de grote dramatische gereformeerde kerk. En dat het hier een Christelijk stadje betreft merken we aan dat alles dicht is. Gelukkig is de Spar open en kunnen we wat boodschapjes doen.

Het is weer een leuk pensionnetje waar we zitten (groter dan mijn eerste huis). Lekker eclectisch ingericht en mooie schilderijtjes overal. Maar bere koud van binnen. Het was vroeger (en dan praten we wel over meer dan 100 jaar terug een schuur die ze om hebben gebouwd. Maar het gaskacheltje doet wonderen.

Gelukkig is er nog wel een hotel open waar we een drankje kunnen doen. Terwijl we naar de bar lopen komen we langs de natte droom van elke wijnliefhebber. Een walk in klimaatkast. Met daarin de meest geweldige wijnen van Latour, Lafitte en Rotschild. Een brutaal mens heeft de halve wereld en na een gezellig gesprek met de serveerster mogen we in die ruimte ons wijntje drinken. Er staan lekkere fauteuils en een chesterfield bank. En laten we dan ook maar decadent het kaasplankje erbij nemen. (Naoom is ineens heel scheutig, maar die weet natuurlijk al wat mij morgen te wachten staat)

We stoppen natuurlijk niet alleen maar vanwege de leuke geveltjes en wijn. Je kunt hier natuurlijk ook heel mooi……….. (nou driemaal raden)

The Valley of Desolation heet het. En het zou zo uit the Lord of the Rings kunnen komen. Oftewel een hoop bergen en een eindeloos niks.

Door die enorme vlaktes is de wind ook gigantisch (denk wel windkracht 14) en ik weet naoom te overtuigen om niet de langste route te doen. Nou ja een route kan je het niet noemen want er is niet eens een pad.

Volgens naoom haar reisinfluencers zou je hier ook mooi wildlife kunnen spotten. We zien een hoop poep, maar voor de rest helemaal niks. Nou ja 1 Anti lope (dat was ik).

De bergen zijn inmens en prachtig en als we eenmaal boven zijn hebben we een prachtig uitzicht. Toch was het weer niet genoeg voor Naoom en die wilde toch nog even voorbij die ene rots kijken. En terwijl zij mij met een pak koekjes en een flesje water op een steen achterlaat gaat zij toch nog weer even haar Fomo voeren.

Er is ook nog een park waar je lekker met de auto doorheen kunt en daar zien we wel genoeg. Want hier staat het bekend om de struisvogels. Immens zijn ze en die poten doen echt prehistorisch aan. Maar ze zijn niet zo gewend aan bezoek en zodra we in de buurt komen rennen ze weg (en dat kunnen ze goed)

Na Graaf Reinet gaan we op weg naar Tsitsikama. Een rit van wel 4 uur. Maar het eerste uur is het een hele lange rechte weg over de open vlakte, bizar. Wat kan je je dan nietig voelen en doet je ook wel weer nadenken over hoe vol Nederland is.

We zien ook het landschap steeds meer veranderen. Het wordt steeds groener en we komen ook veel boerderijen tegen. Het doet bijna een beetje Oostenrijks aan.

Maar eindelijk komen we aan en betreden ons huisje. Een echte blokhut in het bos. Hier in de buurt kan je veel Outdoor activiteiten doen. Ik kook een lekkere spaghetti in het hutje en wat nou zo fijn is. De vrouw van de verhuur zegt dat we de afwas lekker mogen laten staan, want het is tenslotte vakantie.

We lopen rond en ook hier zijn er weer veel Hollandsche invloeden. Zo lopen we langs de Pastorie naar een echte jagerspub genaamd de oude Martha. Het begon intussen te regenen dus snel naar binnen. Daar knapperde een lekker warm haardvuur. Maar naoom wist niet waar ze kijken moest. Links een kop van een zebra, rechts een opgezet wrattenzwijn en bij de bar een prachtig, maar zeer dood luipaard. Tsja, het hielp niet door te zeggen dat ze al bijna 100 jaar dood waren.

Tsitsikama ligt langs de Gardenroute en veel mensen (en dan vooral ook Nederlanders) vliegen op Kaapstad en rijden dan een stuk over die route. Dus hoe dichter we naar Kaapstad gaan hoe drukker het overal wordt. Gelukkig zijn we altijd vroeg wakker en onze eerste stop is naar de suspension bridge. Een hangbrug over de kliffen van de Indische Oceaan. De route is een gemoedelijke 15 minuten over een aangelegd vlonder paadje (kijk, zo kan het ook). Vlak voor de brug komen we een groep Dassies tegen. Een soort uit de kluiten gewassen hamster. Ze lijken erg op de Quakka’s die we in Australië tegen kwamen. Alleen was dit denk ik de depressieve variant. Als je langs loopt blijven ze je strak aankijken met hun tandjes bloot en een blik die kan doden.

Voor Naoom is dit natuurlijk niet genoeg en gaat nog een grote hike maken. Nou mij niet bellen en ik ga terug naar het huisje om verder aan het verhaal te gaan. In een heel leuk cafeetje naast onze hut ga ik zitten met een heerlijke kop koffie (die oploskoffie was ik wel erg zat) en klap de laptop open. Als een echte digital Nomad zit ik daar een paar uur te tikken terwijl Naoom mooie foto’s stuurt van de golven (ik stuur haar een foto terug van een stuk cheesecake)

Terug bij het huisje was de schoonmaak nog niet klaar. Een lief klein tandenloos omaatje stond nog heel druk te schrobben op de pan van de pastasaus (we hebben een flinke fooi achtergelaten hoor)

Het is weer een druilerige dag en eten een kop erwtensoep bij de openhaard.

De volgende dag doen we een ontbijtje bij het cafeetje want Naoom was natuurlijk jaloers geworden over de cheesecake en maken ons klaar voor een rit richting Plettenberg.